Elekcyjne wtopy

• • Okres królów elekcyjnych bez wątpienia nie jest najlepszym czasem w historii Polski. Z racji, iż byli oni wybierani przez szlachtę na podstawie obietnic które były w większości puste (brzmi znajomo prawda 😊) i nie posiadali znaczącej władzy śmiało można stwierdzić, że trudno będzie znaleźć przysłowiowego "partacza". Jednak nie raz mogliśmy się przekonać, że pozory mylą. Więc przedstawiamy Wam nasze klejnoty koronne! Należy pamiętać, że nasza lista jest w 100% subiektywna. 

  •  
     

  •  
     

  • Numer 1 

  • Jan Kazimierz Waza 

  • Monarcha urodzony 22 marca 1609 w Krakowie. Król Polski w latach 1648–1668, tytularny król Szwecji do 1660 roku z dynastii Wazów. Syn króla Polski i Szwecji Zygmunta III Wazy i Konstancji Habsburżanki, arcyksiężniczki z Austrii. Przyrodni brat Władysława IV Wazy. Abdykował w 1668 roku, przerywając ciągłość dynastyczną. Był ostatnim członkiem rodu Wazów, po kądzieli spokrewnionym z Jagiellonami. W 1661 roku papież Aleksander VII przyznał jemu i jego następcom tytuł rex orthodoxus. Po śmierci brata, Władysława IV Wazy, Jan II Kazimierz Waza został obrany władcą Rzeczypospolitej 20 listopada 1648, po sześciu miesiącach trwającej wolnej elekcji. Uzyskał 4352 głosy. 17 stycznia 1649 w katedrze wawelskiej arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski Maciej Łubieński koronował Jana Kazimierza na króla Polski. W maju władca poślubił wdowę po swym bracie, księżniczkę francuską Ludwikę Marię Gonzagę. Po tej krótkiej biografii śmiało można zacząć wyliczać jego porażki. 

  • Przez wzgląd na wczesne lata życia króla, można było przypuszczać, że będzie on królem nietuzinkowym, "innym niż wszyscy" i w tym momencie zaczyna się szereg rozczarowań... 

  •  
     

  • Wyraził zgodę na to, aby Prusy Książęce uniezależniły się od Polski tym razem na Amen. Przez poddanych był uważany za zbyt wyniosłego. To za jego czasów po raz pierwszy zerwano sejm wykorzystując liberum veto. 

  •  
     

  • Na dodatek nie potrafił zahamować powstania kozaków oraz zawarł niekorzystną ugodę z Tatarami, oddał również Ukrainę Rosjanom. No i nie mogliśmy zapomnieć o fakcie, że nie powstrzymał potopu. 

  • Po śmierci żony abdykował i osiadł w paryskim zakonie wyświadczając kraju największą przysługę. Zmarł 16 grudnia 1672 w Nevers. Ewidentnie nie chciał walczyć z ostrym cieniem mgły. 

  • 
    
    

    • Numer 2  

     

    • Michał Korybut Wiśniowiecki 

    • Urodzony 31 maja 1640 w Białym Kamieniu zmarł 10 listopada 1673 we Lwowie – król Polski i wielki książę litewski w latach 1669–1673. 

    •   

    • Syn wojewody ruskiego, księcia Jeremiego (nie tego do Fretki) Wiśniowieckiego i Gryzeldy Zamoyskiej. Mąż Eleonory Habsburżanki, córki cesarza Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego, króla Czech i Węgier Ferdynanda III Habsburga.  

    •  Rozczarował każdego, dosłownie. Człowiek bez charyzmy i bez kręgosłupa, co niby nie możliwe a jednak. Z miejsca podjęte zostały próby odsunięcia go od tronu i władzy. Był świetnie wykształcony, ale nie okazywał tego, nie wykazywał się również inteligencją. Przez hejterów nazywany głupcem, małpą, a może nawet gorzej. Utracił Podole i pozwolił tureckim wojskom dotrzeć aż pod bramy Lwowa. Zmarł być może od zakaźnej biegunki albo na skutek zatrucia mieszanką ogórków i miodu pitnego, typowy przykład obżarstwa.  

    •  

    • 
      

    • 
      

    • Numer 3  

      Zygmunt III Waza 

       

      • Urodzony 20 czerwca 1566 w Gripsholm a zmarł 30 kwietnia 1632 w Warszawie był król Polski i wielki książę litewski w latach 1587–1632 oraz królem Szwecji w latach 1592–1599 zachował tytuł do śmierci w 1632 pochodził z dynastii Wazów (pewnie trudno to wywnioskować po tytule). W latach 1592–1599 głowa unii 
        polsko-szwedzkiej. Syn króla szwedzkiego Jana III Wazy i królewny polskiej Katarzyny Jagiellonki, po kądzieli wnuk króla Zygmunta Starego i królowej Bony. Ojciec królów polskich Władysława IV i Jana Kazimierza.   

      • Żeby łatwiej było zwizualizować Wam tę sytuację. Wyobraźcie sobie psa, który próbuje być kotem. Podobnie Zygmunt nigdy nie był królem Polski on zawsze na pierwszym miejscu stawiał Szwecję i swoje prawa do niej. 

      • Wplątał nową ojczyznę w trwające dekadami wojny ze skandynawskim państwem. W początkowych latach panowania, zachęcany przez ojca, rozmyślał nad porzuceniem polskiego tronu i ucieczkę do Szwecji. Potem proponował Habsburgom, że sprzeda im polski tron. 

      • To on umożliwił połączenie Prus Książęcych z Brandenburgią. Tym krokiem otworzył drogę do budowy mocarstwa pruskiego. 

      • Przez swój ośli upór i chorobliwą ambicję uniemożliwił synowi, Władysławowi IV, objęcie rosyjskiego tronu. Plan uzależnienia Moskwy od początku był ryzykowny, ale za jego sprawą stał się zupełnie nierealny. Podsumowując był spoko ale też i nie. 

          

    •   

    • Numer 4 

      August III Sas 

       

      Urodzony 17 października 1696 w Dreźnie, a zmarł 5 października 1763 roku – w latach 1733–1763 król Polski oraz jako Fryderyk August II elektor saski. Był synem Augusta II z saskiej dynastii Wettynów i Krystyny Eberhardyny Bayreuckiej. 

      Ten delikwent został królem nie mając poparcia wśród Polaków. 

      Na tron został wniesiony za sprawą rosyjskich wojsk. Nie ma się 

      co dziwić, że Polacy nie ufali komuś kto został królem za sprawą  

      ingerencji innego kraju. Co ciekawsze na ceremonii koronacji  

      zjawiło się tak mało osób, że niemal zabrakło ludzi do noszenia  

      insygniów królewskich. Niska frekwencja uniemożliwiła też  

      zorganizowanie sejmu koronacyjnego. Warto wspomnieć, że był  

      to pierwszy taki przypadek w historii Polski. 

      Ten człowiek nie był władcą, lecz carskim popychadłem. Stale był 

      trzymany na rosyjskiej smyczy, a nad Wisłą niemalże nie 

      przebywał. Wolał zajmować się sprawami i problemami 

      rodzinnej Saksonii. Przez Jego panowanie Polska nie zdołała 

      uwolnić się spod silnych “łap” carów. Jeśli miał jakieś zasługi, to 

      tylko i wyłącznie dla polskiej kultury. Za jego panowania została 

      odremontowana elewacja zamku królewskiego w Warszawie. 

       

      Numer 5 

      Henryk Walezy 

       

       

      Właściwie Edward Aleksander urodzony 19 września 1551 w 

      Fontainebleau zmarł natomiast 2 sierpnia 1589 w Saint-Clou 

      był pierwszym królem elekcyjnym w Polsce w latach 1573–1574 

      od 1574 król Francji jako Henryk III wcześniej do 1574 jako 

      członek domu francuskiego: książę Angoulême (od 1551), książę 

      Orleanu (od 1573) i książę Andegawenii (od 1566). 

      Jego jedyną obroną jest to, że nie zdążył wiele w Polsce zepsuć ze 

      względu na długość swojego pobytu w kraju nad Wisłą.  

      Nie rozumiał miejscowych obyczajów i nie wypełniał

    • własnych obietnic (ponownie brzmi znajomo). 

    • 
      

    • Nie ożenił się z córką wygasłej dynastii Jagiellonów i ani myślał

    • respektować polskie tradycje.

    • 
      

    •  Śmiało można pochwalić jego plan ograniczenia

    • władzy szlachty, lecz wyśmiać sposób w jaki się za to

    • zabierał. 

    • 
      

    • Gdy w czerwcu 1574 roku, odebrał wiadomość o śmierci

    • brata króla Karola IX. Nocą z 18 na 19 czerwca 1574, potajemnie,

    • nie konsultując się z senatem, w przebraniu opuścił Wawel i udał

    • się pospiesznie w kierunku granicy. Królowi towarzyszyli jego

    • lokaj Jan du Halde, dworzanin Gilles de Souvré, lekarz Marek

    • Miron i kapitan gwardii Mikołaj de Larchant. Odjazd

    • króla jednak szybko zauważono i natychmiast wyruszyła za nim

    • pogoń kierowana przez kasztelana wojnickiego Jana

    • Tęczyńskiego. Kiedy orszak Henryka zbliżał się do granicy

    • zauważył go starosta oświęcimski. Zrzucił on ubranie, skoczył do

    • rzeki i płynąc w kierunku króla, krzyczał: Najjaśniejszy panie,

    • czemu uciekasz? Tuż za granicą (według tradycji: na rogatkach

    • Pszczyny) dopadł Henryka pościg wysłany z Krakowa.Obiecał, że

    • za kilka miesięcy powróci. Nie zrobił tego.

    • 
      

    •      Jego ucieczkę uznano za abdykację. Zginął on 15 lat później zasztyletowany, kończąc jednocześnie dynastię Walezjuszy.       

    •            

  
   

  
  

  Numer 6 

   

  Stanisław August Poniatowski 

   

  Urodzony jako Stanisław Antoni Poniatowski herbu Ciołek 17 stycznia 1732 w Wołczynie, zmarł 12 lutego 1798 w Petersburgu był królem Polski w latach 1764–1795, należy do niego ostatnie miejsce ze względu, że był ostatnim królem Rzeczpospolitej Obojga Narodów oraz dlatego, że niby był zły, ale w sumie był też cool. 

  Ocena jego panowania pozostaje przedmiotem sporów i licznych dyskusji. Doceniany jako inicjator i współautor reform ustrojowych przeprowadzonych przez Sejm Czteroletni, jeden z głównych autorów Konstytucji 3 maja, oraz jako mecenas nauki i sztuki, Stanisław August jest równocześnie krytykowany za to, że został wybrany na tron polski dzięki poparciu cesarzowej Imperium Rosyjskiego Katarzyny II, oraz że nie zdołał zapobiec rozbiorom i w konsekwencji upadkowi Rzeczypospolitej. Jako król był swego rodzaju opiekunem sztuki. Miał głowę pełną pomysłów, lecz z czasem był coraz bardziej ciemiężony przez carycę. Po klęsce powstania kościuszkowskiego za “radą” Katarzyny II abdykował i przeniósł się do Rosji. Przyczyną śmierci był atak apoplektyczny (udar mózgu). Obecnie miejsce jego pochówku znajduje się na Białorusi w rodzinnym Wołczynie.  

  Podsumowując, zdania na pewno są podzielone i część z Was uważa, że nie powinien on się znajdować na naszej liście, lecz są też tacy którym jego obecność tutaj pasuje. Jak pisane było na początku to jest nasz subiektywny ranking a każdy ma prawo do własnej opinii (jeszcze).